A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: «Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje».
Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: «Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów» (Mt 26, 26-28)
Eucharystia jest źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego oraz centrum życia Kościoła. Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia:
„Zbawiciel nasz podczas Ostatniej Wieczerzy, tej nocy, kiedy został wydany, ustanowił eucharystyczną Ofiarę Ciała i Krwi swojej, aby w niej na całe wieki, aż do swego przyjścia, utrwalić Ofiarę Krzyża i tak umiłowanej Oblubienicy- Kościołowi powierzyć pamiątkę swej Męki i Zmartwychwstania: sakrament miłosierdzia, znak jedności, węzeł miłości, ucztę paschalną, w której pożywamy Chrystusa, w której dusza napełnia się łaską i otrzymuje zadatek przyszłej chwały”
Chrześcijanie przychodzą na to samo miejsce, by uczestniczyć w zgromadzeniu eucharystycznym. Na czele zgromadzenia stoi Chrystus, główny celebrans Eucharystii. Jest On Arcykapłanem Nowego Przymierza. To On niewidzialnie przewodniczy całej celebracji. Kapłan, działając w osobie Chrystusa (In persona Christi), przewodniczy zgromadzeniu, głosi homilię, przyjmuje dary ofiarne i odmawia modlitwę eucharystyczną. Wszyscy zgromadzeni biorą czynny udział w celebracji.
Wkraczając w liturgię wkraczamy w obszar bezustannego znaku, w którym każda czynność jest równocześnie rzeczywistością Bożą.
W prefacji (łac. przedmowa) Kościół składa dziękczynienie Ojcu przez Chrystusa, w Duchu Świętym, za wszystkie Jego dzieła: stworzenie, odkupienie i uświęcenie. Cala wspólnota włącza się w pieśń chwały, którą Kościół w niebie, aniołowie i wszyscy święci śpiewają trzykroć świętemu Bogu.
W epiklezie (gr. wezwanie) Kościół prosi Ojca, aby zesłał Ducha Świętego na chleb i wino, aby Jego mocą stały się Ciałem i Krwią Jezusa Chrystusa i aby ci, którzy uczestniczą w Eucharystii, byli jednym ciałem i jedną duszą. Jest to bardzo istotny element liturgii. Epikleza wzoruje się w sensie duchowym na modlitwie Najświętszej Maryi Panny, która przyjęła Syna Bożego i poczęła Go za sprawą Ducha Świętego. Pragnienie Maryi wyrażone w „niech mi się stanie według Słowa Twego” pomaga również nam otwierać duszę na Jej Syna – Odwieczne Słowo Ojca.
W opisie ustanowienia Eucharystii moc słów i działania Chrystusa oraz moc Ducha Świętego sprawia, że pod postaciami chleba i wina uobecnia się sakramentalnie Ciało i Krew Chrystusa, Jego ofiara złożona na krzyżu raz na zawsze. Przez akt konsekracji dokonuje się przeistoczenie (łac. transsubstantiatio) chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa. Pod konsekrowanymi postaciami chleba i wina jest obecny żywy i chwalebny Chrystus w sposób prawdziwy, rzeczywisty, i substancjalny, z Ciałem, Krwią, Duszą i Bóstwem.
W anamnezie (gr. pamiątka, uobecnienie) Kościół wspomina (uobecnia) mękę, zmartwychwstanie i chwalebne wniebowstąpienie Jezusa Chrystusa, przedstawia Ojcu ofiarę Jego Syna, który nas z Nim pojednał.
W modlitwie wstawienniczej Kościół daje wyraz temu, że Eucharystia jest celebrowana w jedności z całym Kościołem w niebie i na ziemi, z żywymi i zmarłymi, a także w jedności z pasterzami Kościoła, czyli papieżem, biskupem diecezji, jej prezbiterami i diakonami oraz ze wszystkimi biskupami całego świata wraz z ich Kościołami.
Komunia święta, przyjmowana w stanie łaski uświęcającej, nie jest nagrodą, lecz lekarstwem dla duszy. Jej przyjęcie pogłębia zjednoczenie z Panem i gładzi grzechy powszednie. Chrystus, dając nam siebie, ożywia naszą miłość i uzdalnia nas do uwolnienia się od nieuporządkowanych przywiązań. Eucharystia zachowuje nas także od grzechów śmiertelnych. Im bardziej uczestniczymy i pogłębiamy przyjaźń z Chrystusem, tym trudniej jest nam zerwać więź z Nim przez grzech śmiertelny. Celem Eucharystii nie jest jednak odpuszczenie popełnionych grzechów śmiertelnych. Jest ono właściwe dla sakramentu pojednania.
Eucharystia, sakrament naszego zbawienia dokonanego przez Chrystusa na krzyżu, jest dziękczynieniem i uwielbianiem Ojca za dzieło stworzenia, odkupienia i uświęcenia. Przez ofiarę uwielbienia, Kościół głosi chwałę Boga w imieniu całego stworzenia. Ofiara uwielbienia jest możliwa jedynie przez Chrystusa, który jednoczy wiernych ze swą osobą oraz ze swoim uwielbieniem i wstawiennictwem. W ten sposób ofiara jest składana Ojcu przez Chrystusa i z Chrystusem, by mogła być w Nim przyjęta.
Eucharystia jest także pamiątką Paschy Chrystusa, aktualizacją i ofiarowaniem sakramentalnym Jego jedynej ofiary w liturgii Kościoła. W biblijnym znaczeniu pamiątka nie jest tylko wspomnieniem wydarzeń z przeszłości. W Nowym Testamencie otrzymuje nowe znaczenie. Gdy Kościół celebruje Eucharystię, wspomina Paschę Chrystusa, a ona zostaje uobecniona. Ofiara, którą Chrystus złożył raz na zawsze na krzyżu, pozostaje zawsze aktualna. „Ilekroć na ołtarzu sprawowana jest ofiara krzyżowa, w której <>, dokonuje się dzieło naszego odkupienia” (Sobór Watykański II, kons. Lumen gentium, 3)
Eucharystia jest więc także ofiarą (łac. missa), ponieważ uobecnia (czyni obecną) ofiarę krzyża. W Eucharystii Chrystus daje to samo ciało, które wydał za nas na krzyżu, tę samą krew, którą wylał „za wielu… na odpuszczenie grzechów” (Mt 26, 28). Ofiara Chrystusa i ofiara Eucharystii są jedyną ofiarą. „Jedna i ta sama jest bowiem Hostia, ten sam ofiarujący-obecnie przez posługę kapłanów- który wówczas ofiarował siebie na krzyżu, a tylko sposób ofiarowania jest inny”. „W tej Boskiej ofierze, dokonującej się we Mszy świętej, jest obecny i w sposób bezkrwawy ofiarowany ten sam Chrystus, który na ołtarzu krzyża ofiarował samego siebie w sposób krwawy” (Sobór Trydencki: DS. 1743)
Eucharystia jest również ofiarą Kościoła zjednoczonego z Chrystusem. Papież, pełniący posługę Piotra, jest zjednoczony z każdą celebracją Eucharystii i wymieniany w niej jako znak i sługa jedności Kościoła powszechnego. Biskup miejsca jest zawsze odpowiedzialny za Eucharystię, nawet wówczas, gdy przewodniczy jej kapłan. Z ofiarą Chrystusa jednoczą się wszyscy wierni żyjący na ziemi oraz ci, którzy już są w chwale nieba. Kościół składa Ofiarę Eucharystyczną w łączności z Najświętszą Dziewica Maryją, którą wspomina wraz ze wszystkimi świętymi. Ofiara składana jest także za wiernych zmarłych, by mogli wejść do światłości Chrystusa.
Eucharystię powinniśmy rozumieć wreszcie jako obecność Chrystusa dzięki mocy Jego słowa i Jego Ducha. Sposób Jego obecności w Kościele jest wyjątkowy. Stawia to Eucharystię ponad wszystkimi sakramentami i czyni z niej „jakby doskonałość życia duchowego i cel, do którego zmierzają wszystkie sakramenty” (Św. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae).
Zmartwychwstały Chrystus jest pośród nas, ukryty pod postaciami eucharystycznymi. W Najświętszym Sakramencie Eucharystii „są zawarte prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie Ciało i Krew wraz z duszą i Bóstwem Pana naszego Jezusa Chrystusa, a więc cały Chrystus” (Sobór Trydencki: DS. 1651). Eucharystyczna obecność Chrystusa zaczyna się w chwili konsekracji i trwa, dopóki trwają postacie eucharystyczne. Chrystus jest obecny w każdej ich cząstce, nieustannie komunikuje swoją miłość i daje życie. Św. Ambroży w IV wieku pisał: „Nie ma tu tego, co ukształtowała natura, lecz co uświęciło błogosławieństwo, a błogosławieństwo to większą posiada moc aniżeli natura, ponieważ zmienia samą nawet naturę. Czyż więc słowa Chrystusa, który mógł z niczego stworzyć coś, co nie istniało, nie są w stanie zmienić istniejących rzeczy na to, czym uprzednio one nie były? Nie jest bowiem czymś mniejszym stwarzać naturę rzeczy, aniżeli ją zmieniać” (De Mysteriis, O tajemnicach).
- 30 września (całodzienna adoracja)
- pierwsze soboty miesiąca (nabożeństwo ku czci NMP), godz.15.oo-17.00
- pierwsze niedziele miesiąca, godz. od 17.00
- 26 dzień miesiąca (przed Mszą św. wotywną ku czci bł. bp. M. Kozala) od godz. 17.00
