Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam»
Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane» (J 20, 19-23)
Grzech jest obrazą Boga, który jest Miłością. Grzech zrywa jedność z Bogiem Stwórcą i zaburza ustanowiony przez Niego porządek. Grzechy należy oceniać według ich ciężaru.
Grzech śmiertelny niszczy miłość w sercu człowieka wskutek poważnego wykroczenia przeciw prawu Bożemu; podsuwając człowiekowi dobra niższe, odwraca go od Boga, który jest jego celem ostatecznym i szczęściem. Aby grzech był śmiertelny, są konieczne jednocześnie trzy warunki: dotyczy materii poważnej, został popełniony z pełną świadomością i całkowitą zgodą. Materię ciężką uściśla dziesięć przykazań zgodnie z odpowiedzią, jakiej Jezus udzielił bogatemu młodzieńcowi: „Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę” (Mk 10, 19). Grzech popełniony ze złości, w wyniku świadomego wyboru zła jest najcięższy.
Grzech powszedni jest popełniony wtedy, gdy w materii lekkiej nie przestrzega się normy prawa moralnego lub gdy nie przestrzega się prawa moralnego w materii ciężkiej, lecz bez pełnego poznania czy całkowitej zgody. Grzech powszedni pozwala trwać miłości, chociaż ją osłabia, obraża i rani. Jest przejawem nieuporządkowanego przywiązania do dóbr stworzonych; uniemożliwia postęp duszy w zdobywaniu cnót i praktykowaniu dobra moralnego; zasługuje na kary doczesne. Grzech powszedni świadomy i pozostawiony bez skruchy usposabia nas stopniowo do popełnienia grzechu śmiertelnego. Grzech powszedni nie zrywa przymierza z Bogiem. Może być naprawiony po ludzku z pomocą łaski Bożej. „Nie pozbawia łaski uświęcającej, przyjaźni z Bogiem, miłości ani, w konsekwencji, szczęścia wiecznego.”
Tylko miłosierny Bóg przebacza grzechy. Chrystus ustanowił Sakrament Pokuty dla wszystkich grzeszników w Kościele, przede wszystkim dla tych, którzy po chrzcie popełnili grzech ciężki i w ten sposób utracili łaskę chrztu oraz zadali ranę komunii Kościoła. Sakrament pokuty daje im nową możliwość nawrócenia (powrotu do Boga) i odzyskania łaski usprawiedliwienia.
„Ci zaś, którzy przystępują do sakramentu pokuty, otrzymują od miłosierdzia Bożego przebaczenie zniewagi wyrządzonej Bogu i równocześnie dostępują pojednania z Kościołem, któremu, grzesząc, zadali ranę, a który przyczynia się do ich nawrócenia miłością, przykładem i modlitwą” (KKK, 1422)
Szczery wgląd we własne postępowanie w odniesieniu do życia Jezusa, Jego Ewangelii i nauki Kościoła.
Przykazanie miłości:
«Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego>> (Mt 22, 37-39)
Dekalog
1. Nie będziesz miał cudzych bogów przede Mną.
2. Nie będziesz brał imienia Pana Boga twego nadaremno.
3. Pamiętaj, abyś dzień święty święcił.
4. Czcij ojca swego i matkę swoją.
5. Nie zabijaj.
6. Nie cudzołóż.
7. Nie kradnij.
8. Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu.
9. Nie pożądaj żony bliźniego twego.
10. Ani żadnej rzeczy, która jego jest
Przykazania kościelne
1. W niedzielę i święta nakazane uczestniczyć we Mszy świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych.
2. Przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu pokuty.
3. Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym przyjąć Komunię Świętą.
4. Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach.
5. Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła.
Siedem grzechów głównych
1. Pycha
2. Chciwość
3. Nieczystość
4. Zazdrość
5. Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu
6. Gniew
7. Lenistwo
Grzechy przeciw Duchowi Świętemu
1. Grzeszyć licząc zuchwale na miłosierdzie Boże
2. Rozpaczać albo wątpić w miłosierdzie Boże
3. Sprzeciwiać się uznanej prawdzie chrześcijańskiej
4. Zazdrościć bliźniemu łaski Bożej
5. Mieć zatwardziałe serce wobec zbawiennych napomnień
6. Aż do śmierci odkładać pokutę i nawrócenie.
Akt skruchy to "ból duszy i znienawidzenie popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości". Powinien wypływać z wiary i miłości do Boga.
Wyznanie grzechów wobec kapłana stanowi istotną część Sakramentu Pokuty. Kto chce dostąpić pojednania z Bogiem i z Kościołem, musi wyznać wszystkie grzechy ciężkie, których jeszcze nie wyznawał, a które przypomina sobie po starannym zbadaniu swego sumienia.
Udzielając odpuszczenia grzechów, kapłan wypełnia posługę Chrystusa, jest znakiem i narzędziem miłosiernej miłości Boga względem grzesznika. Spowiednik nie jest panem, lecz sługą (szafarzem) przebaczenia. Kapłan zobowiązany jest pod surowymi karami do zachowania absolutnej tajemnicy spowiedzi, która nie dopuszcza żadnych wyjątków i nazywa się „pieczęcią sakramentalną”.
Po zadaniu penitentowi zadośćuczynienia lub pokuty, by wynagrodził szkody spowodowane przez grzech i postępował w sposób godny ucznia Chrystusa, kapłan wypowiada formułę, która oddaje całą istotę Sakramentu:
„Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna, i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
codziennie przed mszą świętą poranną o godz. 7.30 i wieczorną o godz. 18.00 oraz w soboty od godz. 17.30.
Spowiedź w pierwsze piątki miesiąca od godziny 17.00.
